Mogłem się pomylić trochę w opisie i haśle, bo reklamę widziałem dawno. Ale obie cechuje jedno – pasowałyby bardziej do jakichś reklam społecznych, niż do reklam produktów.

Nie zgodze sie ze stwierdzeniem, ze w reklamie nie ma miejsca na etyke. Na etyke jest miejsce wszedzie. Idac Twoim tokiem rozumowania, mozna powiedziec, ze biznes jest po to, zeby zarabiac pieniadze, a nie „zaspokajac potrzeby etyczne” pracownikow i klientow. Wg takiego rozumowania nie ma miejsca na etyke w biznesie. A jest, zreszta doskonale o tym wiesz. Na szczescie coraz wiecej ludzi wybiera kontrahentow / klientow dzialajacych etycznie. W reklamie chodzi o to, by – owszem – podniesc sprzedaz produktow, natomiast nalezy trzymac standardy zarowno prawne jak i etyczne.

Poza tym wypowiadasz swoje mocno kontrowersyjne opinie w odniesieniu do czegos, czego nawet nie widziales, co czytam jako wlasnie brak standardow etycznych.

A przy okazji – mylisz fakty, co do tresci samego spotu… zapraszam jednak do obejrzenia tej reklamy…

Tak więc w reklamie jest miejsce na etykę, ale powiedzmy sobie coś szczerze: gdyby dać dyrektorowi marketingu wybór: reklama kontrowersyjna, która przyciągnie miliony konsumentów, albo reklama etyczna, która będzie miła dla oka, ale niekoniecznie przełoży się na sprzedaż: co wybierze?

Poza tym nie do końca wiem co takiego było moim „mocno kontrowersyjnym poglądem w odniesieniu czegoś, czego nie widziałem”? Stwierdzenie: celem reklamy jest wzrost sprzedaży, a nie zapokajanie potrzeb konsumenta? Ok, reklamowany produkt może zaspokajać potrzeby konsumenta, które wczesniej swoją reklamą wywołał. Tak naprawdę oprócz jedzenia, picia i dachu nad głową człowiekowi wielu rzeczy nie potrzeba, ale z drugiej strony co robilibyśmy z walutą? Więc płacimy za to, czego nie potrzebujemy i planeta się jakos kręci.

Podaj mi, proszę, przykład reklamy etycznej…

Secundo: fakt, na etykę miejsce jest wszędzie, ale tylko w nielicznych przypadkach stosowanie standardów etycznych pozwala osiągnąć cel. Vide: polityka. Tam perfidne kłamstwo jest usankcjonowanym narzędziem prowadzenia dyskursu. Patologia? Owszem. A jednak się kręci – i ci, którzy kłamią najbardziej wiarygodnie, dostają upragnioną władzę. Dodam tylko, że polityk to przecież taki sam produkt jak drukarka HP, aparat Canona czy abonament w Plusie. Podlega tym samym prawom rynku, ot, po prostu.

Tertio: do reklamy zawsze będzie podchodziło się pragmatycznie, poprzez pryzmat celów. Właściwie celu. Jednego. Jak sprzedać jeszcze więcej naszych drukarek/ aparatów/abonamentów?. Dlatego reklama z założenie nie mówi prawdy. Upraszcza świat. Upiększa go, czasem tworzy kompletną fikcję (biel bielsza od bieli czy jakoś tak). Gra na stereotypach, odwołuje się do emocji – niekoniecznie tych wysokich. Zawsze ma mnóstwo uwag i zastrzeżeń pisanych na dole drobnym druczkiem, a czasem nawet atramentem sympatycznym. Ale my wszyscy wiemy, że tak jest – bo to właśnie specyfika reklamy. Jako odbiorcy – znamy jej cel: ktoś chce nam coś sprzedać. I sam ten fakt pozwala, żebyśmy podejmowali świadome decyzje konsumenckie. Choćby nie wiem jak bardzo kłuli nas w oczy umierającym w szpitalu tatusiem, do którego nie mieliśmy czasu zadzwonić z telefonu komórkowego.

Kontrowersyjnym okresleniem bylo to, ze w reklamie nie ma miejsca na etyke. Z faktu, ze dana reklama jest kontrowersyjna, nie mozna wyciagac wniosku ze nie trzeba myslec o etyce w reklamie. Uwazam wrecz przeciwnie. Trzeba. Jesli nie bedziemy mysleli o etyce w kazdej dziedzinie naszego zycia, to dokad nas to doprowadzi? No i druga czesc tego zdania tez byla istotna: ze oceniasz reklame i wypowiadasz sie o jej sensie, nie ogladajac jej wczesniej.

Tomek, piszesz, ze nie zawsze da sie dojsc do celu, przestrzegajac standardow etycznych. Czyzbys optowal za tym, ze „cel zawsze uswieca srodki” i „chocby po trupach, wazne ze do celu”? Przykład z polityki mnie nie przekonuje, a juz na pewno nie stanowi wzoru postepowania.

Nie neguje pragmatycznego podejscia do reklamy. Po to jest, by podnosila sprzedaz. Ale nie wolno dzialac nieetycznie, z naruszeniem praw, godnosci i wolnosci innych ludzi. W naszej dyskusji zostaly ustawione w opozycji do siebie sprawy, ktore funkcjonuja oddzielnie: reklama mila, nie przynoszaca zyskow vs reklama kontrowersyjna, nawet nieetyczna. Wszystkie one moga utworzyc przeciez rozne kombinacje: reklam milych przynoszacych zysk, reklam kontrowersyjnych bez zysku, reklam nieetycznych ale zyskownych, albo etycznych i zyskownych.

Pomiedzy zaproponowanymi skrajnosciami jest przeciez caly wielki obszar dzialan, ktore przynosza zysk, a nie lamia praw czlowieka.

Owszem, tak jest, ze reklama bazuje na swiecie wykreowanym, a my mozemy zawsze zadecydowac, czy jej wierzymy czy nie. Ale nie mozna przerzucac calej odpowiedzialnosci na konsumenta, pozostawiajac jednoczesnie reklamodawcom mozliwosc robienia wszystkiego bez ograniczen i bez chwili refleksji, jaki to efekt wywoluje. To tez do nikad nie prowadzi.

Najdziwniejsze jest to, Marto, że deklarujesz się jako zagorzały obronca zasad etyki w reklamie, a powyższy spot w ogóle nie włączył żarówki ostrzegawczej: „halo halo, trochę przesadziliście”.

Ja po prostu uważam, że reklama jest skuteczna. I osiągnęła swój cel, zwłaszcza usypiając czujność obrońców etyki…

Pozdrawiam ;)

Tak. Wlasnie tak uwazam, ze ta reklama nie narusza granic o ktorych rozmawiamy, choc oczywiscie odwoluje sie do uczuc i emocji.

U mnie ta reklama wywoluje refleksje, ze warto powiedziec komus bliskiemu, ze sie go kocha, bo moze byc potem za pozno. Wg mnie wlasnie ta reklama laczy w sobie dwa cele: sklania ludzi do utrzymywania bliskich kontaktow i przypuszczalnie moze wplywac na sprzedaz (choc to trzeba by bylo sprawdzic w wynikach sprzedazy). Nie nawoluje do niczego zlego, wrecz przeciwnie – do czegos dobrego. Nie lamie praw czlowieka, wiec przeciwnie – podkresla wartosc ludzkich relacji. Nie rani nikogo – wrecz temu zapobiega, jesli skloni kogos do zastanowienia, czy przypadkiem sie nie zapedzilem/am.

Czy to skloni mnie do zakupu telefonu w Plusie…? Moze tak, a moze nie – to trzeba by bylo sprawdzic w wynikach sprzedazy. Podobno (nie mam dostepu do zrodel) poprzednie, swietne i powszechnie lubiane reklamy z udzialem kabaretu Mumio nie podniosly znaczaco poziomu sprzedazy. Wiec skutecznosc jest na razie pod znakiem zapytania.

Natomiast nie rozumiem, dlaczego pada stwierdzenie, ze celem tej reklamy bylo uspienie czujnosci etykow.

Przypuszczalnie, gdyby to byla reklama spoleczna, nie mielibysmy watpliwosci, ze jest wartosciowa. Wiec dlaczego nie dac firmom mozliwosci pozytywnego oddzialywania na spoleczenstwo?

… też pozdrawiam;)

Przykładu chcecie, prawda? Krótka piłka. Pamiętacie, co się działo od początku kampanii launchingowej PLAY-a? Że niby seks, że dzieci, że obcięte paluchy. Ktoś tam się kajał, ktoś przepraszał. Chyba dyrektor marketingu, chyba osoby odpowiedzialne za kreację. Nie wiem, nie pamiętam. Bo w mojej opinii – kompletnie bez sensu. Marka, jeśli chodzi o rozpoznawalności jest dziś… no, która? Pierwsza, Panie i Panowie, pierwsza – i to zarówno wśród konsumentów, jak i specjalistów. Wyprzedza tego nieszczęsnego Plusa, od którego wszystko się zaczęło, o całe dwa procent, i wyprzedza w obu przypadkach. Znaczy się – marketingowy hit! Cel osiągnięty, pracujemy sobie teraz dalej nad sprzedażą.

No, no, już, dziękuję, nie trzeba tych oklasków. ;)

Na koniec, przypomnę, że warto pamiętać i o tym dokumencie:
„Reklamodawcy, którzy reklamują wyroby szkodliwe lub całkowicie bezużyteczne, którzy zachwalają nieistniejące zalety sprzedawanych towarów, którzy wyzyskują najniższe skłonności człowieka, szkodzą społeczeństwu, a ostatecznie sami tracą wiarygodność i dobrą reputację. Ale przynoszą szkodę osobom i rodziną także ci Reklamodawcy, którzy tworzą fikcyjne potrzeby i natarczywie zachęcają do nabywania towarów zbędnych, odbierając w ten sposób nabywcom środki na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Powinni też unikać bezwstydnego wykorzystywania w reklamach treści erotycznych i seksualnych w celach komercyjnych oraz technik odwołujących się do podświadomości, które są zamachem na wolność nabywców.” (papieski dokument „Communio et progressio”)